หนังญี่ปุ่น แต่ผู้กำกับเกาหลี สำหรับเรื่องนี้ผู้กำกับเป็นคนเดียวกับที่กำกับเรื่อง My Sassy Girl ครับ ส่วนนักแสดงนำหญิงคือ ฮารุกะ อายาเสะ และฝ่ายชายคือ เคซึเกะ โคอิเดะ
สำหรับชื่อของหนังเรื่องนี้ ผมเข้าใจว่าคงเอามาจากการ์ตูนชีจังของ CLAMP น่ะครับ แต่ยืมแค่ concept เกี่ยวกับหุ่นยนต์ค้นหาหัวใจมา แต่รายละเอียดอื่นๆแต่งใหม่ทั้งหมด เรียกว่าเป็นคนละเรื่องไปเลยละักัน ผู้กำกับคงไม่อยากให้มีการเปรียบเทียบเวอร์ชันการ์ตูนกะหนัง เพราะจะทำให้เสียอรรถรสในการชม
เรื่องย่อ Spoil + ลอกมาจากเว็บอื่นอีกที ->
http://www.jkdramas.com/movies/japan/CyborgShe/index.htmอยู่ๆวันหนึ่ง สาวน่ารักก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าผม จากนั้นอีกหนึ่งปี ผมก็เจอผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนสาวคนนั้น คนที่ผมตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้น แม้จะได้อยู่กับเธอแค่วันเดียว เธอยังน่ารักเหมือนเดิม แต่ดูเลื่อนลอย เธอบอกความลับกับผมว่า เธอเป็นหุ่นยนต์มาจากอนาคต คำถามผุดขึ้นในหัวผมเต็มไปหมด เธอใช่ผู้หญิงที่ทิ้งผมไปเมื่อปีก่อนหรือเปล่านะ? แต่ยังไงผมก็ตัดสินใจออกเดทกับเธอ เธอขี้โวยวายนิดหน่อย พฤติกรรมของเธอทำให้ผมเจอปัญหาหลายครั้ง แต่ผมก็รักเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เธอคนนี้แหละที่ช่วยชีวิตผมจากอันตราย เมื่อก่อนชีวิตผมน่าเบื่อสุดๆ มีเธอเข้ามาในชีวิต ผมถึงมีความสุข แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็เป็นหุ่นยนต์ที่ไม่รู้สึกอะไรกับผมเลย ทั้งๆที่ผมรู้สึกผูกพันกับเธอมากขึ้นทุกวัน อุปสรรคนี้มันเจ็บปวดเกินกว่าที่คนอ่อนแออย่างผมจะรับไหว ผมจึงบอกเลิกกับเธอ ช่วงที่เธอจากไป เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ขึ้นที่กลางใจเมือง ทันใดนั้น เธอก็มาช่วยชีวิตผม ผู้หญิงที่ผมพยายามจะลืมยอมเสียสละตัวเองเพื่อปกป้องผม ผู้หญิงคนนี้อยู่เคียงข้างผมเสมอ เธอยิ้มให้ผม วินาทีนั้น ผมนึกถึงรอยยิ้มของผู้หญิงคนที่ผมพบเมื่อปีก่อน ในที่สุดหุ่นยนต์สุดที่รักของผมก็มีความรู้สึก ส่วนผมก็ค้นพบความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง เมืองกำลังถล่ม แต่อนาคตอันเหนือความคาดหมายกำลังรอเราสองคนอยู่
ต่อไป เริ่ม Review Spoil อีกนิดหน่อยเช่นกัน
จุดที่ชอบของหนัง
- จุดเริ่มต้นของหนังที่ชวนให้งงงวยและดูไร้เหตุผลสิ้นดี อยู่ดีๆมันมาชอบกันได้ไงวะ งง แต่ตอนจบของเรื่อง การเฉลยที่มาที่ไปทั้งหมดของเรื่องอันน่าทึ่ง และเกินความคาดหมายของผมนิดหน่อย ตรงที่มันมีนางเอก 2 คน ทำให้รู้สึกประทับใจกะการดำเนินเรื่องมากทีเดียว
- นางเอก ฮารุกะ อายาเสะ น่ารักมาก และยังเล่นได้สุดยอดมาก สมจริงสุดๆ ทำให้ผมรู้สึกได้ถึงความต่างระหว่างตอนที่เธอพบพระเอกครั้งแรก และตอนที่เธอพบพระเอกครั้งที่สองได้อย่างชัดเจนแม้หนังจะยังไม่ไ่ด้เฉลย ทำให้ผมเกิดคำถามขึ้นในใจระหว่างดูได้ทันทีและอยากลุ้นไปดูตอนจบว่ามันมีที่มาที่ไปอย่างไร ถ้าอยากรู้ว่าต่างกันยังไง ก็ลองสังเกตกิริยาต่างๆดูละกันครับ ทั้งการเดิน คุย นั่ง ยิ้ม และอื่นๆ จะรู้สึกได้เลยล่ะว่า ปี 2007 ต่างกับปี 2008 กระทั่งตอนจบคุณก็จะเข้าใจครับว่าทำไมมันต่างกัน
- ตอนที่พระเอกยื่นหุ่น figure อายานามิ เรย์ จากการ์ตูนเรื่องเอวานเกเลี่ยนให้นางเอก ดูเผินๆก็เหมือนไม่มีอะไร ก็แค่พระเอกมันบ้า figure ก็เลยซื้อมา แล้วบังเอิญเอาให้นางเอก ก็แค่นั้น แต่ถ้าใครเคยดูเรื่องเอวานเกเลี่ยนมา คงจะรู้นะครับว่า อายานามิ เรย์ นั้น มีลักษณะพิเศษคือ ไร้ความทรงจำ ไร้อารมณ์ แม้จะมีเลือดเนื้อแบบมนุษย์ และค่อยๆมีการพัฒนาด้านจิตใจและอารมณ์ในภายหลัง ช่างเหมือนนางเอกของเรื่องนี้ที่เป็นหุ่นยนต์ไร้จิตใจ ไร้อารมณ์ แบบสุดๆ และสุดท้ายก็มีการพัฒนาจิตใจและอารมณ์เพิ่มด้วยเหมือนกัน เป็นการแทรกความหมายเข้าไปมากมายในตัวหุ่น figure ที่ดูเหมือนไร้ความหมายเพียงตัวเดียว
- ไม่มีชื่อนางเอก ตลอดทั้งเรื่อง มีแค่การเอ่ยถึงชื่อรุ่น ครั้งเดียวในเรื่อง นอกจากนั้นก็จะเรียกแค่ว่า เธอๆๆๆๆๆ ตลอดเวลา ซึ่งมันมาจากชื่อเรื่องว่า "She" นั่นเองครับ ดูคลาสสิคดี
- sound ดนตรีแต่ละช่วงของเรื่องที่เลือกมา เข้ากับจังหวะของเรื่องดีครับ อย่างตอนพระเอกเดินทางย้อนอดีตไปรำลึกความหลัง ก็เลือกเพลงญี่ปุ่นแนวเด็กๆเก่าๆให้ชวนระลึกถึงสมัยยังเด็ก หรืออย่างตอนที่พระเอกกับนางเอกสร้างความทรงจำร่วมกัน ก็เลือกใช้ดนตรีที่ให้ความรู้สึกถึงการมีส่วนร่วม ตอนจบก็เลือกใช้เพลงซึ้งๆ ทำให้ซึ้งเพิ่มขึ้นไปอีก
จุดที่ไม่ชอบของหนัง
- กราฟฟิกไม่ค่อยเนียน
- พระเอกดูเห่ยๆไงชอบกล แม้มันจะเล่นเก่งก็เถอะนะ แต่ดูแล้วยังกะหลี่เหลียงเจี๋ยเวอร์ชันญี่ปุ่น เอามาเล่นหนังซึ้ง รู้สึกแปลกๆ
สรุป ให้ 4.2 ดาว หักค่ากราฟฟิกเห่ยๆออกเล็กน้อย ส่วนตัวชอบหนังที่ต้องตีความเยอะๆ เข้าใจยาก แนวนี้ด้วยเลยบวกดาวเพิ่มเป็นพิเศษ นอกจากนี้ก็ยังมีความซึ้งที่มีระัดัับไม่ธรรมดา รวมถึงตัวละครแนวไร้อารมณ์และพยายามคนหาอารมณ์ เป็นตัวละครแนวที่ชื่นชอบเป็นพิเศษอีกเช่นกัน (เหมือนที่ชอบอายานามิ เรย์เป๊ะ) ผมว่า มันก็ดูมีเสน่ห์ดีนะแบบ ไร้อารมณ์แล้วมาเริ่มเรียนรู้จิตใจเอาทีหลัง ควรค่าแก่การไปดูอย่างยิ่งครับ
อ่อ ชอบคนไร้อารมณ์นี่เอง 
